قارچ های میکوریزی از با اهمیت ترین میکروارگانیسم های موجود در اغلب خاک های تخریب نشده می باشند. بطوری که بر طبق تخمین های موجود حدود 70 درصد از توده ی زنده جامعه میکروبی خاک ها را میسیلیوم این قارچ ها تشکیل می دهد (موکرجی و چامولا، 2003).

افزایش عملکرد گیاهان زراعی خصوصاً در خاک‌هایی با حاصلخیزی پایین است. افزایش سطح جذب ریشه‌ها از طریق نفوذ مسیلیوم قارچ در خاک و به دنبال آن دسترسی گیاه زراعی به حجم بیشتری از خاک می‌باشد(کارلینگ و برون، 1982).  همزیستی میکوریزایی از طریق بهبود گسترش هیف‌های قارچ در منافذ خاک، به طور فیزیکی موجب افزایش جذب فسفر در پیکره رویشی گیاه  و وزن خشک گیاه شده اند(کاپور و همکاران، 2004). افزایش درصد کلنیزاسیون ریشه گندم توسط قارچ میکوریزا از طریق جذب بهتر آب و مواد معدنی باعث افزایش رشد گیاه و افزایش وزن خشک ریشه و اندام هوایی گیاه گردید(رجالی و همکاران(1390).  تلقیح گیاهچه‌های پیاز با قارچ میکوریزا علاوه بر افزایش غلظت فسفر، غلظت سدیم، کلر، روی، پتاسیم، مس و کل نیتروژن گیاه افزایش یافت(توسلی و علی اصغرزاده 1388، کاپولینگ و دودز، 2002، ثابت و همکاران 1385). افزایش بیوماس را به وسیله افزایش جذب آب، مواد معدنی و تولید هورمون‌های رشد انجام می‌دهند. تولید هورمون‌های رشد مانند اکسین، سیتوکنین و جیبرلین به وسیله این قارچ‌ها اثبات شده است(اسویفت، 2004).